Motivasyon mu, Disiplin mi?

Motivasyon geldiğinde çalışmak kolaydır.

Asıl mesele, motivasyon gitmediğinde ne yaptığındır.

Yıllarca şunu duydum: "İsteksiz hissedince kendini zorlama, motivasyon gelince yaparsın." Kulağa makul gelir. İnsancıl bile gelir. Ama bu tavsiye, farkında olmadan insanı en kötü alışkanlığa mahkûm eder: hislerine göre yaşamak.

Motivasyon bir his. Ve hisler geçicidir. Sabah güçlü hissedip akşam çökmek mümkündür. Bir haber, bir yorum, bir yorgunluk anı motivasyonu yere indirebilir. Buna rağmen o günün işi bitmesi gerekiyorsa ne yapacaksın?

İşte tam burada disiplin devreye girer.

Disiplin, "isteyerek yapma"yı beklemez. Disiplin, zamanı geldiğinde yaparsın der. Yağmur yağsa da güneş açsa da, morali yerinde olsa da olmasa da. Bu yüzden uzun vadede fark yaratan insanlar en motive olanlar değil, en tutarlı olanlardır.

Başarılı insanların hayatına baktığında şunu fark edersin: Hiçbiri her gün hevesle uyanmıyor. Her gün yine de kalkıyorlar. Yazmaya devam eden yazar, antrenmana giden sporcu, işine oturan girişimci… Hepsi o gün isteksiz hissettiklerini itiraf eder. Ama hepsi yine de yaptı.

Motivasyon senin başlamanı sağlar, disiplin de bitirmeni sağlar.

Başlamak için motivasyonu bekliyorsan, muhtemelen hiç başlamayacaksın. Ama her gün küçük bir adım atmayı alışkanlık haline getirirsen, motivasyon er ya da geç seni takip eder.

Sen hangisine güveniyorsun?