Etiketlerin Arkasına Saklanan İnsanlar

Günümüzde insanların düşüncelerinden çok nasıl göründükleri önem kazanmaya başladı. Birçok insan gerçekten neye inandığını söylemek yerine, toplumun alkışlayacağı cümleleri seçiyor. Çünkü artık doğru görünmek, doğru olmaktan daha değerli hale geldi.

Bazıları "özgürlük", "ahlak", "saygı" veya "adalet" gibi kavramları savunduğunu söyler. Fakat aynı insanlar; kendi yaşam tarzına benzemeyen kişileri hızlıca etiketler, dışlar ya da küçümser. Çünkü burada amaç gerçeği savunmak değil, ait olunan grubun içinde kalabilmektir.

Pusula mu, Döner Tabela mı?

Bu durumu bir metaforla anlatmak gerekirse:

Bazı insanlar pusula gibidir. Yönleri sabittir. Kalabalık değişse bile duruşlarını değiştirmezler. Doğru bildiklerini, çıkarlarına zarar verse bile savunabilirler.

Bazıları ise yol kenarındaki döner tabelalar gibidir. Rüzgâr hangi taraftan eserse o yöne dönerler. Bugün başka konuşurlar, yarın başka. İnandıkları için değil, yalnız kalmamak için yön değiştirirler.

İki Farklı İyi İnsan

İnsanları anlamanın en zor noktalarından biri "iyilik" kavramıdır. Çünkü iki farklı iyi insan modeli vardır.

Birincisi; doğuştan gelen vicdanla hareket edenler. İyiliği bir gösteri değil, karakterin doğal bir parçası olarak yaşarlar. Güçlü olduklarında da güçsüz olduklarında da aynı kalırlar.

İkincisi ise kötü görünmek istemediği için iyi görünenler. Zor durumlarda çevresini işaret edip "kötü olan ben değilim" deme ihtiyacı hissederler. İyilik burada vicdandan çok, sosyal bir korunma mekanizmasına dönüşür.

Problem Nerede Başlar?

İşte problem tam burada başlar. Bu iki insan tipini ayırt etmek her zaman kolay değildir. Üstelik ikinci gruptaki kişi güç sahibiyse, toplum tarafından destekleniyorsa ya da etkili bir konumdaysa eleştirilmesi daha da güçleşir. Çünkü insanlar çoğu zaman gerçeğe değil güce yaklaşır. Kalabalıklar haklı olanın değil, güçlü görünenin yanında durmaya eğilimlidir.

Bu yüzden toplumda en hızlı yayılan şey bazen gerçekler değil, kabul görme korkusudur.

Gerçek karakter; insanın rahat olduğu zamanlarda değil, çıkarlarının risk altında olduğu anlarda ortaya çıkar.

Bir insanın değeri herkesle aynı şeyi söylemesinde değil, baskı altında bile vicdanını koruyabilmesindedir.

Bugünün en büyük problemi fikir farklılığı değil; insanların gerçekten inanmadıkları düşünceleri, kabul görmek uğruna savunmaya başlamasıdır.